تثبیت کننده های نگهدارنده: این تثبیت کننده ها معمولا در صنایع غذایی برای جلوگیری از فساد مواد غذایی استفاده می شوند. نمونه های رایج عبارتند از بنزوات سدیم و سوربات پتاسیم. آنها با مهار رشد میکروارگانیسم ها به اثر نگهدارنده خود دست می یابند و در نتیجه ماندگاری غذا را افزایش می دهند.
تثبیت کننده های آنتی اکسیدانی: این تثبیت کننده ها عمدتا برای جلوگیری از اکسید شدن مواد استفاده می شوند. نمونه های رایج عبارتند از ویتامین E و هیدروکسی آنیزول بوتیله (BHA). آنها می توانند رادیکال های آزاد تولید شده در طول اکسیداسیون را جذب یا خنثی کنند و در نتیجه واکنش های اکسیداسیون را کاهش داده یا از آن جلوگیری کنند. نقش آنتی اکسیدان ها به ویژه در موادی که به راحتی اکسید می شوند مانند روغن ها و لاستیک مهم است.
تثبیت کننده های امولسیون کننده: این تثبیت کننده ها معمولاً در سیستم های امولسیونی مانند محصولات لبنی و لوازم آرایشی استفاده می شوند. آنها به شکل گیری امولسیون های پایدار کمک می کنند و از جداسازی روغن-آب جلوگیری می کنند. تثبیت کننده های امولسیون کننده رایج شامل استرهای گلیسریل استئارات و پلی گلیسرول است.
تثبیت کننده های تعلیق: این تثبیت کننده ها عمدتاً برای جلوگیری از رسوب ذرات و حفظ همگنی سیستم استفاده می شوند. آنها به طور گسترده ای در نوشیدنی ها و پوشش های سوسپانسیون استفاده می شوند. تثبیت کننده های رایج سوسپانسیون شامل سیلیکات سدیم و کربوکسی متیل سلولز است. آنها با تغییر برهمکنش بین ذرات سیستم را تثبیت می کنند. موارد فوق، معرفی مختصری از چندین تثبیت کننده رایج است که در زمینه های مختلف نقش مهمی دارند.