خاک به لایه ای سست از مواد در سطح زمین اطلاق می شود که از مواد معدنی دانه ای مختلف، مواد آلی، آب، هوا، میکروارگانیسم ها و غیره تشکیل شده است که قادر به حمایت از رشد گیاه هستند. خاک از مواد معدنی تشکیل شده از هوازدگی سنگ، مواد آلی حاصل از تجزیه بقایای گیاهی و حیوانی، موجودات خاک (فاز جامد)، آب (فاز مایع)، هوا (فاز گازی) و هوموس اکسید شده تشکیل شده است.
خاک ذاتاً حاصلخیز نیست و قادر به حمایت از گیاهان سبز نیست. مانند توسعه بیولوژیکی، توسعه خاک شامل یک سری فرآیندها است. در این میان، مواد اولیه، آب و هوا، موجودات، توپوگرافی و زمان پنج عامل اصلی تشکیل دهنده خاک هستند.
مواد والدین
اول اینکه نوع ماده اصلی با بافت خاک ارتباط نزدیکی دارد. کانیهای مختلف تشکیلدهنده سنگ دارای مقاومت قابلتوجهی در برابر هوازدگی هستند، تقریباً به ترتیب زیر از قویترین تا ضعیفترین: کوارتز → مسکویت → فلدسپات پتاسیم → بیوتیت → فلدسپات سدیم → آمفیبول → پیروکسن → فلدسپات کلسیم → فلدسپار کلسیم. بنابراین، خاک های توسعه یافته بر روی سنگ های اصلی به طور کلی بافت ریزتری دارند، حاوی سیلت و رس بیشتر و ماسه کمتری هستند. خاک های توسعه یافته بر روی سنگ های مادر اسیدی با محتوای کوارتز بالاتر، عموماً دارای بافت درشت تر، حاوی ماسه بیشتر و سیلت و رس کمتر هستند. علاوه بر این، خاکهای توسعهیافته بر روی نهشتههای باقیمانده و کولوویال حاوی سنگهای بیشتری هستند، در حالی که خاکهای توسعهیافته بر روی نهشتههای آبرفتی و آبرفتی چینهبندی بافتی مشخصی را نشان میدهند.